Amfibrach
W metryce antycznej była to stopa składająca się z trzech sylab: krótkiej/długiej/krótkiej. Tradycyjnie zapisuje się to tak:
Była to więc stopa czteromorowa.
W ramach adaptacji metrum antycznego do języków, w których iloczas nie występuje, przyjęło się mianem amfibrachu określać stopę składającą się z sylab: nieakcentowanej, akcentowanej i nieakcentowanej. Tradycyjnie zapisuje się to tak:
Zatem obrazowo, chodzi tu o metrum brzmiące mniej więcej tak:
taDUMta/taDUMta/taDUMta/taDUMta/...
W języku polskim, w którym zasadą jest akcent paroksytoniczny, czyli na przedostatnią sylabę, tok amfibrachiczny zachowuje każdy trzysylabowy wyraz, w tym oczywiście wyraz "amfibrach".
Przykład
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,
Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...
Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną
I światła szarego blask sączy się senny...
O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...
Leopold Staff, Deszcz jesienny
![[PoeWiki]](/skins/common/images/wiki.png)